در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم.

خدا از من پرسید: پس تو می خواهی با من گفت و گو کنی؟

من در پاسخش گفتم: اگر شما وقت داشته باشید.

خدا خندید: وقت من بی نهایت است. در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی؟

پرسیدم: چه چیز بشر، شما را سخت به تعجب می اندازد؟

خدا پاسخ داد: کودکی شان.

این که آنها از کودکی شان خسته می شوند. عجله دارند که زودتر بزرگ شوند، و بعد دوباره پس از مدت ها آرزو می کنند که کودک باشند.

این که آن ها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول به دست آورند، و بعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامت خود را به دست آورند.

این که با اضطراب به آینده می نگرند و حال را فراموش می کنند، بنابر این نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده.

این که آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند، و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند.

دست های خدا دستانم را گرفت. برای مدتی هر دو سکوت کردیم.

 من دوباره پرسیدم: به عنوان یک پدر دوست دارید کدام درس های زندگی را فرزندانتان بیاموزند؟

او گفت: بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد، همه کاری که آنها می توانند بکنند این است که اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد که زخم های عمیقی در قلب آنان که دوستشان دارند ایجاد کنند، ولی سال ها طول می کشد تا آن زخم ها را التیام بخشند.

بیاموزند که درست نیست خودشان را با کسی مقایسه کنند.

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد، کسی است که به کمترین ها نیاز دارد.

بیاموزند کسانی هستند که آنها را دوست دارند، فقط نمی دانند که چگونه احساسات شان را نشان دهند.

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند.

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند، بلکه باید خود را نیز ببخشند.

من با خضوع گفتم: از شما به خاطر این گفت و گو متشکرم. آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخندی زد و گفت: فقط این که بدانند

                                                      من این جا هستم.

                                                                          همیشه..