خیلی وقته که آپ نکردم شرمنده همه دوستانم هستم مدتی بود که گرفتار بودم و اصلا فرصت نمی کردم باز هم شرمنده.
از ترانه های زیبای شهیار قنبری این یکی رو انتخاب کردم، خیلی قشنگه.

به کسی برنخوره، بر نخوره، من یکی پنجره ام رو می بندم.
این همه پنجره باز بسه، من به باغ آیینه می خندم.
به کسی برنخوره، برنخوره، من یکی پیش خودم می مونم.
در شب بی کسی و بی حرفی برای دل خودم می خونم.
خواب بودم بیدار شدم، آشتی کردم باخودم.

به کسی چه این صدا، این حنجره مال منه.
کی مثل من لحظه هاش و زیر آواز می زنه.
کی به جز من می تونه خاطره ها شو بشمره
جز خود من کی به فکر موندن و سر رفتنه.
به کسی بر نخوره، برنخوره، اگه تنهایی خوبی دارم.
اگه از خلوت خود سرمستم، اگه چون پروانه بی آزارم.
به کسی برنخوره، برنخوره، اگه دستم، پر عطر یاس
اگه در پیله خود خوشبختم، کسی جز من، من و نمی شناسه.
به کسی برنخوره، برنخوره اگه من اهل خراب آبادم.
شجره نامه من مال منه، به کسی چه من یکی آزادم.
خواب بودم بیدار شدم آشتی کردم با خودم .

به کسی بر نخوره ها ، خب ، گفته باشم.

به نام بخشنده بزرگ ، داور بر حق ، به نام خداوند ايثار و انصاف

این روزا یکی از اربابان هنر بنده را بس خجل بنموده و بس پیک  (ایمیل) همی بفرستاده که من از خود بگویم مگر نه این است که این سرا را خاطره ها نام نهادم و گفته ام که دلم پر از گلایه هاست.

اینک توجه شما را به: آنچه خود می دانی از خود و دیگران نمی دانند از تو، و بگو تا دیگران هم بدانند از تو  (یا همون بیوگرافی) جلب میکنم . (نمیدونم چه اصراری است که پارسی را پاس بداریم)

كار چندان راحتي نيست كه درباره خودم بنويسم، اما گریزی نیست، شما اينجا هستيد كه در مورد من بدونيد البته اگر دوست داريد كه همه چيز را درباره من بدونيد مطمئن باشيد كه اين غير ممكنه! تا حالا كجا ديديد كه كسي همه اطلاعات و جزييات خودش و زندگيش رو روي وب پخش كنه؟ البته كه نه! اما خب خيلي چيزها هست كه درباره خودم و دنياي خودم براي شما خواهم گفت، فقط بايد چشمهاي خودتون و حسابي باز كنيد و صفحات اين وب سايت رو خوب بخونيد.

اول از همه اينكه حقير را نام « مهدي . د » است و مهمتر از اون اينكه من يك آدم كاملا معمولي هستم مثل بقيه آدم‌هايي كه روي اين كره خاكي زندگي مي كنن (جدي مي‌گم اينو شك نكنيد) خب فكر مي‌كنيد اين اطلاعات كافيست؟ نه؟ پس به خوندن ادامه بديد!

جوانی 24 ساله (ازنوع جنتلمن)، ناكام، متولد 26/3/1360 هستم و هدف از اشارت به اين رقم تاريخي زان جهت بود كه مرا انعام تولد به فراموشي نسپاريد. چرا كه حقير در روز ميلاد غايب بزرگ پا به عرصه هستي نهاده و زين جهت است كه نام مبارك آن حضرت را روي منه سراپا تقصير نهادند و زين بابت به طرز وحشتناكي مسرورم .
خب حالا اگر باز هم علاقه داريد جزييات بيشتري از من و زندگي من بدونيد، پس از دو حالت نميتونه خارج باشه، شما يا بازپرس پليس هستيد! يا يك محقق علم؟!!  اما به ‌هرصورت فرقي نمي‌كنه.

در اين دنيا من به چيزهاي مختلفی علاقه دارم كه ميتونم چند تا رو براي شما نام ببرم: ارادت خاصي به اربابان هنر دارم و خود را در اين دشت وسيع دانه‌اي شن مي‌دانم. و در اين باب عاشق و شيفته‌ي آهنگ سرايان و اساتيد موسيقي، خط و شعرم، علاقه‌ي زيادي به صداي دلنواز گيتار و ملودي هاي آن دارم و نواختن گيتار را مانند گرانبها جانم گرامي مي دارم گرچه در اين زمينه بس مبتديم.
اشعار سهراب عزيز ، شهيار قنبري و مسعود فردمنش و فروغ فرخزاد و امثالهم را بسيار دوست مي‌دارم.

و به ترانه‌هاي حبيب و فرامرز و فرهاد عشق مي‌ورزم.

نا گفته نماند كه سياوش قميشي عزيز جايگاه خویش را دارد و اميدوارم از اين كه نامش را دير آوردم از دست حقير ناراحت نشده باشد .
در آينده از اشعار و ترانه‌هاي اين عزيزان بسيار بهره خواهم برد .
در ضمن ناگفته نماند كه خوابيدن براي 24 ساعت پشت سرهم را جزو علايق من قرار دهيد، از دیگر علایق من تعدادي از دوستانم هستند و همینطور  تام كروز و نيكلاس كيج و خيلي چيزهاي ديگر ...

از اون طرف يك سري چيزهايي هست كه ازشون بدم مياد مثل: فيلمهاي سينمايي ايراني، غذاهاي شيرين، خريد لباس، تنهايي سفر كردن، تعداد ديگري از دوستانم (!) و باز هم خيلي چيزهاي ديگر ...

صرفنظر از اينكه الان چه فكري در مورد من و افكارم مي‌كنيد، (داريد به من ميخنديد يا برام گريه ميكنيد!)  خواهش ميكنم چند لحظه ديگه هم وقت بذاريد .

دوستان دوران خدمت طی مراسمی مرا به درجه امپراتور لومل مفتخر کردند، دليلش را از خود آنان بايد جويا شد. من هيچكاره بيدم .

بسی رنج بردم در این سال سی ................ عجم زنده کردم بدین پارسی

بی دلیل نبود این شعر زین جهت که بالاخره ما هم جزو قشر محترم دانشجویان شدیم، بعد از این که کسی فکر نمی کرد که بعد از 2 سال خدمت به اسلام و مسلمین رمقی در من باشد تا به دانشگاه راه یابم، باید بگویم که در نهایت شایستگی به دانشگاه راه یافتم و هم اکنون دانشجو ترم 3 رشته عمران هستم .
و باید بگم پریدن از این سد (سد کنکور) زیاد هم نمی تونه سخت باشه به شرطی که از اوون طرف سالم فرود آییم. قابل توجه کسانی که امسال از این سد پریدن (چتر نجات فراموش نشود).

اصولا آدمي هستم كه در جاي خود بسيار بزله گو،  ولي در خلوتگه خويش به دنبال گمشده‌اي مي‌گردم، و هر چه می جویم کمتر می یابم و جالب است بدانید دوستانی که در این زمینه (جویندگان گمشده) تخصص دارند همی نصیحت کنند که:
گشتیم نبود نگرد که نیست.

اين را شايد در مطالب بعدي من بيشتر درك كنيد اگر در اين طريق با من همراه باشيد (ان شاء الله). تاكنون خيلي چيزها بر وفق مرادم بوده، به خواسته هایم می رسم ولی کمی دیر شاید علت آن تکروی های من باشد اصولا از شراکت در کار خوشم نمی یاد.

آدمي هستم که در تصمیماتم قاطع و تا به هدف خود نرسم دست از کار و کوشش برنمیدارم، و... اما ، و... اما اگر کاری بر وفق مرادم نباشد دیو هم به سراغم اگر آید نرم و آهسته مایوس شده و می رود و شیشه تنهایی ام را نیز لمس نمی کند.
در كل بنده شكم نبوده و نيستم. اين را از عزيزاني كه مرا به سراي خويش فراخواندند و بس ميوه ها و شيريني ها برايم آوردند جويا شويد قطعا تصديق ميكنند، اصولا آدم صادقي هستم. همه مي‌گن، همه مي‌دونن.

از ديگر علاقه هايم فوتبال است كه آن را با جان و دل دوست دارم البته ديدن آن، نه بازي در زمين و گاهي مي فكرم كه گر اين نعمت نبود مرا آسايش نبود، در اين راه بس ملامت ها بشنيده ام .

به تمام علوم شناخته شده علاقه‌ي وافر دارم.

در مورد وضع ظاهريم، بايد بگويم به زودي اين خانه‌ي كوچك را ملبس به قاب‌هاي خاطراتم كرده تا چشم‌ها با ديدن اين تصاوير بد تركيب و بدنما ضعيف گردند. پيشاپيش مي گويم قد متوسط كمي بيش از 175 سانتيمتر ، وزن 62، ظاهرا همه چيز عاديست، نه جيمز باندم و نه لوك خوش شانس و يا مستر بين  بلكه از آلن دلون هم زشت ترم .

 هم اكنون يك آدم نما هستم و در تلاشم كه پايم را بيش از اين بر عرصه‌ي حيوانيت دراز نكنم .

اهداف كلي و جزئي اين وبلاگ

اين وبلاگ رو براي كي مي نويسم؟ اصلا براي چي مي نويسم؟ عليه كي مي نويسم؟ توش چي مي نويسم؟ وبلاگ ديگه چيه؟ من چه كاره بيدم؟

جدا از شوخی ، در وصف اين وبلاگ همين بس است كه بگويم اين وبلاگ كاملا جنبه‌ي شخصي داشته و هيچ گونه مطلب مفيدي در آن به چشم شما نمي‌خورد جز يك مشت كلام هجو كه فقط ناشي از تخليه ي روانيست و در نهايت وقتها تباه سازد . قابل توجه بعضي از دوستان كه در اين راه همواره به من عنايت داشته و با دست كم گرفتن حقير به من دلگرمي ها دادند .

شايدم مي خواهم جاي خالي كسي رو پر كنم، كسي كه، يك اسطوره، سنبل عشق بود كه اكسير عشقش هيچوقت نصيبم نگشت.

اما حقیقت چیز دیگری است و اوون این که : ما را تنگدستي به ستوه آورده بود و استتاعت خريد دفترچه خاطرات نبود.

ما نه اين خانه پي حشمت و جاه آمده ايم ............. از بد حادثه اينجا به پناه آمده ايم

و گر كسي را قدوم مبارك بدين كنج ازلت از سر تصادف نهاده شد، با كمال ميل گرامي داشته و بوسه ها نثار رد كفشش كرده و پيش از همه التماس مي كنم مراقب باشد اين چيني تنهايي را ناجوانمردانه نشكند (شاعر مي‌گويد: « به سراغ من اگر مي‌آييد نرم آهسته بياييد ، كه مبادا ترك بردارد چيني نازك تنهايي من ».)

هدف از انتخاب اين عنوان عاريتي (دلم پر از گلایه هاست) براي اين بلاگ را خودم هم نمي‌دانم. شاید دلیلش را در چند خط قبل ذکر کردم. شما اگر می دونید به من هم بگید.

القصه اگر دوستي عنايتي نموده و ما را هك نمود، حتما قسمت همين بوده و من هم با دلي آرام و قلبي شاد از اين كه مدتي در كنار دوستان گذراندم به گوشه دنج خود پناه مي برم. كه شاعر مي‌گويد :

كسي جرمي نكرده گر به ما اين روزها عشقي نمي‌ورزه، بهايي داشت اين دل پيشترها كه در اين روزا نمي‌ارزه. كه كار ما گذشته از شكايت هنوزم پايبنديم در رفاقت .

ولی بگم که  سكوت از رضايت نيست دلم اهل شكايت نيست.

به دليل حجم زياد كاري بعد از ایام تابستان ممکن است که کمتر به ترانه خانه ام بیایم. ولی تقاضامندم که من را همچون دوستی که همیشه به یاد شما عزیزان است به یاد داشته باشید.

در پايان از همگي (خودم و روحم و جسمم و تک و توک بازديدکننده ره گم کرده) پوزش طلبيده و با نهايت خجالت از ويرايشگران خرده گير آستين شرم بر چهره مي گيرم كه خود ندانم همي كه چه سرايم همي و براي آنان كه مرا جلف نامند طلب مغفرت الهي مي كنم و آرزو مي كنم كه خداي عزوجل شفاعتي نصيب آنان کند.

بس ياوه گفتم و گوش خرد را رنجه آمد همي 

تقاضامندم که قلم های خود را بر صفحه دلم بفشارید و یادگاری بس کوچک از خود بجا گذارید تا در روزهای دلتنگی با خواندن آن روحم جلا یابد.