بچه که بودیم همه چی صفا داشت، شیطونی هم نشونی از خدا داشت
روزا تو کوچه ، بازی کارمون بود، رفیقمون ، دار و ندارمون بود
یادم می آد ، گاهی واسه یه تیله ، دعوا می شد بین دو تا قبیله
با هم سر یه گردو جنگ می کردیم ، عرصه رو بر بزرگترا تنگ می کردیم
واسه یه نون قندی یا کلوچه، قشقرقی به پا می شد تو کوچه
حرفای مفت بار هم می کردیم ، مشت و لگد نثار هم می کردیم
اما هنوز غروب نکرده خورشید ، باز چشم تو ، به چشم من می خندید
بازم رفاقت قدیم رو داشتیم ، سر به سر همدیگه می گذاشتیم
درسته که آشتی هامون صفا داشت، قهرامونم ، هزار تا ماجرا داشت
حلقه بودیم ، بازی ، نگین ما بود، همش دلامون تو کوچه ها بود
شب که می شد دنبال آب و دونه ، می دویدیم یکی یکی به لونه
هنوز فرو نرفته بود غذامون ، مادر بزرگ قصه می گفت برامون
قصه یک مویز و چل قلندر، قصه گل چه گفت با صنوبر
قصه خیر و شر و راه و بیراه، قصه یوسف که دراومد از چاه
قصه چل کره و چار درویش ، قصه مردی که گذشت از آتیش
قصه هنوز نیومده به آخر ، دستمونو گرفته بود مادر
می گفت ، بخوابین که سحر تو راهه، غصه نداره ، اگر که شب سیاهه
تو نمی دونی چقدر صفا می کردیم ، تو دل گهواره که جا می کردیم
گهواره آی قالیچه سلیمون ، ما رو ببر تو آسمون بگردون
گهواره من چل و هفت سالشه ، اما هنوز ، چشمم به دنبالشه
اون داره از بچگی هام نشونه ، هنوز تو راپله خونمونه
هنوز بهش بند درازی بسته ، مادرم انگار بغلش نشسته
هنور نبرده جنب و جوشو از یاد ، انگاری که بازم می جنبه با باد
خبال بچگیم ، تو اونجا مونده، تازه مامان ، انگار اونو خوابونده
صدای غرغرش هنوز بلنده، بازم داره به کار من می خنده
بعضی شبها میگم مامان جون ، ببر منون تو گهوارم بخوابون
با خنده میگه عقلتو صدا کن ، اقلکن از بچه هات حیا کن
واست حالا اون دیگه خیلی تنگه ، بچه تو گهواره باشه قشنگه
حسرت اونو می خورم همیشه ، خوشا به حالش که بزرگ نمی شه