با چه کسی درد دل را می توان گفتن ؟
من نمیدانم به چشم تو چه رازیست نهان
که من آن راز توان دید و نتوان گفتن.
ساده بودم ساده، ساده مثل کف دست، من ندانستم ساده بودن سخت است.
به تو دل خوش کردم، به تو عاشق بودم، شدم آیینه تو ، صاف و صادق بودم، تو به من می گفتی ساده بودن زیباست، عشق مثل خود توست، ساده مثل خود ماست.
عشق ساده نبود عاشقی ساده نبود همسفر، هر سفر،  راهی جاده نبود.  مثل خوابی کوتاه عشق هم آمد و رفت به همان آسانی آمد و رفت .  

قصه من این بود این سرآغازم شد بعد از آن قصه عشق هم، هم آوازم شد.
با تو هستم ای مسافر، ای به جاده تن سپرده، ای که دلتنگی غربت من و از یاد تو برده، با تو من چه کرده بودم؟ که چنین مرا شکستی،  بی صدا و بی تفاوت سرد و بی صدا شکستی .

به گذشته بر می گردم به سراغ خاطراتم، تازه می شود دوباره از تو داغ خاطراتم.  
الاهی سقف آرزوت خراب بشه روی سرش، بیای ببینی که همه حلقه زدن دور و برش. الاهی که روز وصال، طوفان شه از سمت شمال، هیچی از اوون روز نمونه به جز گلای پرپرش.
قسم می خوردی با منی، قسم می خوردی به خدا، خدا الاهی بزنه تو کمرت، تو کمرش .

من اهل نفرین نبودم، چه برسه که تو باشی، بیاد الاهی خبرت، بیاد الاهی خبرش. عمرت الاهی کم نشه، اما پر از غصه باشه. رنجایی که به من دادی، بکشی تا آخرش.
الاهی که یه روز خوش از تو گلوت، پایین نره. رسوای عالمت کنن، اوون چشای در به درت. می خوام بدونم قدر من عاشقته؟ دوست داره؟ این که رها کردی منو، می ارزه به دردسرش؟
هر چی بدی کردی به من الاهی اوون با تو کنه، ببینی دیگری به جات، رفته شده همسفرش .
هر چی بدی کردی به من یه لحظه یادم نمی ره، خیلی چیزا هست که یه عمر از یاد آدم نمی ره.