سلام قبول دارم، قبول دارم، حق دارین از این که من دیر به دیر آپ می کنم شاکی باشین خوب همه از کسی که مدتی از خونه دور بوده و توی یه شهر دیگه، توقع دارن که بهشون سر بزنه، خب برای همین هم ... اصلا ولش کنیم توجیه کردن بسه ، درست میگین حق باشماست.
 
یه مطلب جالب دارم که در پایین براتون نوشتم، به نظر خودم خیلی جالبه توی چند خط به خیلی چیزها اشاره کرده. دوست دارم نظر شما رو در مورد این مطلب بدونم و برداشتتون رو در قسمت نظر خواهی برام بنویسید. می خوام بدونم نظرات آدما چقدر می تونه از یک چیز متفاوت باشه.
پس منتظر هستم .
 

نهان کردن ندارد سود. من از با خویش بودن در ستوهم.
اگرچه سنگِ سنگم ، اگر چه کوهِ کوهم .
ز یارِ غار دیرین روزگار خود به اندوهم .
چه خویشی با چنین درویش نادرویش که زیر خرقه صد وصله فقرش قبای اطلس نرم تن آسانی است . خدایی می نماید، لیک، در سودای شیطانی است .
دل من، دل معصوم من در چنگ گرگ تیز دندانی است که می داند دریدن را، نمی داند ولیکن دوختن را ...
مرا یاری نخواهد کرد آیا عقل دور اندیش؟!
رها خواهد نمود آیا، مرا، در تنگه دشمن کمین بگرفته ای تنها؟!
که تا از خون سرخ آخرین اندیشه با خلق بودن، پاک بودن، زندگی کردن، تهی سازد رگ جنبان جان جاودانی را ؟!
من از زنگار هر آیینه بیزارم که می پوشد جلای روشن تصویر معصوم حقیقت را ...
ولی این خویش نادرویش بیمار است.
ز هر تصویر در آیینه بیزار است .
چه خویشی با چنین درویش ناخویشی؟!
در این هنگامه هنگامه ها، میان ما، نه جای آشتی نه جای زنهار است . تنها یکی باید به جا ماند :
من معصوم یا آن خویش نادرویش.
کدامین را خدا داند...